Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. At, si voluptas esset bonum, desideraret. Nec vero hoc oratione solum, sed multo magis vita et factis et moribus comprobavit. Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus; Sed mehercule pergrata mihi oratio tua.

Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter.

Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. Nihil enim iam habes, quod ad corpus referas; Bork Nos cum te, M. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere.

Ne tu, inquam, Cato, verbis illustribus et id, quod vis, declarantibus! itaque mihi videris Latine docere philosophiam et ei quasi civitatem dare.

• Memini me adesse P.
• Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis?
• Sin autem eos non probabat, quid attinuit cum iis, quibuscum re concinebat, verbis discrepare?
• Sed quae tandem ista ratio est?

Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos;

Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Sunt enim prima elementa naturae, quibus auctis vírtutis quasi germen efficitur. Id est enim, de quo quaerimus. Amicitiae vero locus ubi esse potest aut quis amicus esse cuiquam, quem non ipsum amet propter ipsum? Semper enim ex eo, quod maximas partes continet latissimeque funditur, tota res appellatur. Primum divisit ineleganter; Est, ut dicis, inquam. Cur deinde Metrodori liberos commendas? An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia? Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam. Reguli reiciendam; Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem.

1. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est?
2. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta.

Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere.

Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quod quidem nobis non saepe contingit. Efficiens dici potest. Sed nunc, quod agimus; Qualem igitur hominem natura inchoavit?

Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus.

Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis. Dicet pro me ipsa virtus nec dubitabit isti vestro beato M. Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat. Ut pulsi recurrant? Vide, ne etiam menses! nisi forte eum dicis, qui, simul atque arripuit, interficit. Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis.

Sunt autem, qui dicant foedus esse quoddam sapientium, ut ne minus amicos quam se ipsos diligant. Restinguet citius, si ardentem acceperit. Erat enim Polemonis. Bork Invidiosum nomen est, infame, suspectum.

Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Itaque ad tempus ad Pisonem omnes. Si longus, levis dictata sunt. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Res enim concurrent contrariae. Videsne quam sit magna dissensio? Bork Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas.

Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Dat enim intervalla et relaxat. Immo alio genere; Quid, quod homines infima fortuna, nulla spe rerum gerendarum, opifices denique delectantur historia?

Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est. Duo Reges: constructio interrete. Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare. Restatis igitur vos; Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Si enim ad populum me vocas, eum. A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Minime vero, inquit ille, consentit.

• Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis.
• Omnium enim rerum principia parva sunt, sed suis progressionibus usa augentur nec sine causa;
• Quae autem natura suae primae institutionis oblita est?
• Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat;
• Optime, inquam.

Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis. Tum ego: Non mehercule, inquam, soleo temere contra Stoicos, non quo illis admodum assentiar, sed pudore impedior; Quid de Platone aut de Democrito loquar? Ergo in gubernando nihil, in officio plurimum interest, quo in genere peccetur. Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria? Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Certe non potest.

Collige omnia, quae soletis: Praesidium amicorum.

Quare attende, quaeso. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Quare ad ea primum, si videtur; Licet hic rursus ea commemores, quae optimis verbis ab Epicuro de laude amicitiae dicta sunt. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus;

Equidem, sed audistine modo de Carneade? Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Reguli reiciendam; Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus?

Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur.

1. Sunt etiam turpitudines plurimae, quae, nisi honestas natura plurimum valeat, cur non cadant in sapientem non est facile defendere.
2. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum.
3. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae.
4. Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo;

1. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant.
2. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare?
3. Id est enim, de quo quaerimus.

Utrum enim sit voluptas in iis rebus, quas primas secundum naturam esse diximus, necne sit ad id, quod agimus, nihil interest.

Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Beatus sibi videtur esse moriens. Restincta enim sitis stabilitatem voluptatis habet, inquit, illa autem voluptas ipsius restinctionis in motu est. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim.

• Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost;
• Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost;
• Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat;
• Itaque hic ipse iam pridem est reiectus;
• O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim.

Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit? Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Gerendus est mos, modo recte sentiat. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Hoc simile tandem est? Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Bork Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti.

Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Et quidem, Cato, hanc totam copiam iam Lucullo nostro notam esse oportebit; Nihil sane. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata.